وقتی اسمت را می شنیدم به وجد می آمدم ، وقتی صدایت را می شنیدم تمام دردهایم را فراموش می کردم و محو در صدای اهورایی ات می شدم ، صدایی که همواره پر از درد بود ولی درمان هر دردی ! و احساس پاکی که هنگام خواندنت انسان را با خود به آسمانها می برد ،

رفتی ولی صدایت همچنان نوازشگر روح و روان و آرامشی بر آلامم بوده و هست ! رفتنت را قبل از پرواز به آسمان خبر داده بودی ، نمی دانم ولی این نیز حکمت الهیست

همیشه آرزوی دیدنت را در دل داشتم ولی هرگز ندیمت ! و الان پس مدتها که از رفتنت گذشته من نیز آرزوی سفر کرده ام ، قفس تنگ دنیا بالهایم را شکسته و پر پروازم را گرفته ، حتی نای پریدنی نیز ندارم ، دیگر نمی خواهم بمانم !

به قول خودت

 گیانائهستیرکان مات و  نه وین         ستاره ها مات و مبهوتند

ده لیی پاکی چه سپی زه وین        گویی به زمین چسبیده اند

بزه له سه ر لیوان قاتن                   لبخندی بر لبها نمانده

ئینسانه کان کش و ماتن               انسانها کیش و مات شده اند

فه رهه نگ و زانین بی قه دره         فرهنگ و دانش بی ارزش شده

دیگر جای ماندن نیست ! دست و پا زدن کافیست! ای کاش حال که با آرامش به خواب ابدی رفته ای دست نوازی بر روی چشمان خسته ما نیز بکشی تا شاید در آن دنیا تو را ببینم

! منتظرم دوست خوبم

---

 ماردین حمیدی

تنها پسر مرحوم حمید حمیدی